W nazwie mieszczą się podstawowe cechy tej jednostki. Występuje ona główinie u mężczyzn powyżej 60 roku życia, bardzo rzadko w wieku młodym, na ogół przebiega bezboleśnie, powoduje zesztywnienie zajętego odcinka kręgosłupa, niekiedy kifozę. Zesztywniającą hiperostoza występuje znamiennie częściej (27—50%) u chorych na cukrzycę. Bezpośrednią przyczyną zesztywnienia kręgosłupa jest skostnienie przykręgosłupowego więzadła lub okostnej, które znajdują odbicie w obrazie rtg (nad przednio-boczną powierzchnią, przeważnie w odcinku piersiowym, kilkumetrowe twory kostne w kształcie dziobów papuzich, płomyków świecy, mostków kostnych i „polewy cukrowej"). Zesztywniająca hiperostozę rozpoznaje się wyłącznie na podstawie badań rentgenodiaginostycznych. Hiperostozie kręgosłupa bardzo często towarzyszy koksartroza, głównie w postaci osteoifitozy na krawędzi panewki. Obraz rtg kręgosłupa może sugerować rozpoznanie zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Różnicowanie jednak nie nastręcza trudności, ponieważ stawy krzyżowo-biodrowe nie są zmieniane i nie ma ogólnoustrojowych odczynów zapalenia. W toku zesztywniającej hiperosteozy krążki międzykręgowe -nie są naruszone, co odróżnia tę chorobą od spondyłozy. U ludzi w wieku podeszłym obie te jednostki chorobowe mogą występować równocześnie. Z punktu widzenia terapii nieodróżnienie ich nie ma znaczenia, ponieważ metody leczenia są takie same.
budownictwo na terenach rolnych wwwszybkiebudownictwobizrozwody dziś pieluszkowe zapalenia skóry
