Istotnym ograniczeniem stosowania cefalosporyn w praktyce klinicznej jest ich działanie niepożądane i toksyczne. Po podawaniu dożylnym cefalosporyn często obserwowano zakrzepowe zapalenie żył. W czasie podawania domięśniowego występuje bardzo silny ból, który częściowo może być łagodzony równoczesnym podawaniem prokainy. Najmniej bolesne przy podawaniu domięśniowym są cefalorydyna i cefazolina. Stosunkowo rzadko po stosowaniu doustnym spotyka się objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunki). Uczulenia w postaci odczynów anafilaktycznych, choroby posurowiczej, pokrzywki, gorączka i eozyinofilii występują u ok. 5% chorych. Dotychczas stwierdzono, że u ok. 8% chorych, wykazujących objawy uczulenia na penicyliny, należy spodziewać się reakcji alergicznej także po stosowaniu cefalosporyn.
Najpoważniejszym działaniem niepożądanym cefalosporyn jest możliwość uszkodzenia nerek. Największą nefrotoiksyczność wykazuje cefalorydyna. Nie zaleca się stosować jej w dawkach większych niż 4 g/24 h. Inne eefalosporyny wykazują działanie nefrotoksyezne po stosowaniu ich w większych dawkach (8—16 g/24 h). U osób w późnym wieku podeszłym, ze względu na zmniejszony klirens kreatyniny, dawki cefalosporyn powinny być zmniejszone o ok.Ł 30%. Wobec możliwości potencjalnego działania nefrotoiksycznego nie zaleca się u ludzi w wieku podeszłym kojarzenia cefalosporyn z antybiotykami aminogMkozydowymi, mimo teoretycznych i doświadczalnych podstaw ich działania synergicznego.
BLC4u czy wartotest ciążowy onlinelaryngolog poznań
