Sulfonamidy stanowią grupę leków przeciwbakteryjnych, które przed 45 laty zapoczątkowały nową erę w chemioterapii. Działają bakteriostatycznie, przede wszystkim ma gronkowcowe, niektóre paciorkowce, dwoniki rzeżączki, zapalenia płuc i zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, pałeczki czerwonki, przecinkowce cholery, laseczki wąglika. Mniej wrażliwe na sufonamddy są pałeczki Klebsiella, Escherichia coli, Pseudomonas aerugi-nosa, Brucella. Oporne ma działanie sulfomamidów są pałeczki duru brzusznego, maczugowoe błonicy, prątki gruźlicy i trądu, grzyby, wirusy. Poszczególne preparaty sulfomamidowe różnią się między sobą zakresem działania oraz właściwościami farmakokinetyczinymi: wchłanianiem z przewodu pokarmowego, stopniem wiązania z białkami, metabolizmem, stopniem i mechanizmem wydalania przez nerki. Zastosowanie kliniczne ma obecnie niewielka grupa sulfonamidów: sulfafurazol (Amidoxal), sulf ametoksazoi (podstawowy składnik Biseptolu), sulfadiazyna (skuteczna w leczeniu zapalenia opon mózgowych), sulfadimetoiksyna (Madroxin), a spośród sulfonamidów nie wchłaniających się z przewodu pokarmowego — salazosulfapdrydyna (skuteczna w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego), sukcynylosulfatiazol (najlepszy antyseptyk jelitowy) i sulfaguamidyna. Wskazaniami do stosowania sulfonamidów są zakażenia dróg moczowych, zakażenia wywołane paciorkowcami, zwłaszcza P-hemolizującymi, stany zapalne jelit i opon mózgowych. Obserwuje się narastanie oporności na sulfonamidy wśród szczepów wywołujących zakażenia w układzie oddechowym.
leczenie watroby zdrowie oraz medycyna in vitro
